S3/E3 Astrid Stockman, sopraan en klassiek pianiste
Dit is grondwerk.
Sam:Welkom bij grondwerk, een podcastreeks over de fundamenten van creatief denken. Van ploeteren in het ongewisse naar opbouwende ideeën en handvaten om te groeien als maker. Willen het allemaal wezen. Duik met ons mee in het brein en het hart van onze strafste creatievelingen. Mijn naam is Sam Koesens en naast mij zit Kenszo de Bruin.
Sam:Wij zijn atelier Colos. Astrid Stockman beweegt zich tussen werelden die dicht bij elkaar liggen, maar zelden samenvloeien. Het klinkt absurd, maar de kans dat we iets vergeten in de volgende uitgebreide opsomming is groot. Klassiek geschoold pianiste en sopraan solist, schrijver, podiumverteller, theatermaker, muzikale bruggenbouwer en kenner van All Things Teleer Swift. Van oratoria naar opera, van Gregoriaanse ensemblees tot soundscape projecten En dan zijn er uiteraard nog de gesme passages in populaire programma's als De Slimste Mens, De Veraders en ik vraag het aan.
Sam:Ze speelt As Way Records haar laatste shows van de Theater tour Spreekuur. Ze is zonder twijfel de bekendste vrouwelijke soliste van ons land, makking klassieke muziek, gangbaar in de Vlaamse huiskamer. Ze zoekt naar manieren om klassieke muziek los te maken uit haar vanzelfsprekende context en brengt het genre tot bij mensen die er misschien niet mee zijn opgegroeid. Want eerlijk, fuckhokjes.
Kenzo:Vandaag nog op 1 of ander prestigieus podium nog in een televisiestudio, maar wel in de culturele hoofdstad van het Arondissement Mechelen. Welkom Astrid Stockman.
Astrid:Hey, dag Kenzo.
Kenzo:Hallo.
Astrid:Dag Sam.
Kenzo:Hoi. Je bent opgeleid als klassiek pianiste en klassiek zangeres. Wat was er eigenlijk eerst het gevoel dat je een stem had die je kon gebruiken, de liefde voor een instrument, misschien al specifiek de piano of gewoon de wens om op het podium te staan?
Astrid:Ja, dat is eigenlijk een heel goeie vraag. Ik herinner mij dat ik als heel klein kind, want dan spreek ik 2, 3 jaar, in de tuin zat en toch al aan het zingen was. Dingen aan het verzinnen. Echt zo wijsjes zingen, ook tegen mijn broer dan later, die ergens nergens op sloegen. Die ook nergens vandaan kwamen.
Astrid:En ik had ook wel al echt zwaar aantrekking tot alles waar muziek uitkwam. Maar ik kwam niet uit een bepaald cultureel gezin of zo. Het Het is niet dat een van mijn ouders echt een instrument bespeelde of daarmee bezig was. Of dat wij naar theatervoorstellingen gingen, absoluut niet zelfs. Maar er is altijd wel iets in mij geweest dat een gevoeligheid had voor muziek of uit te drukken.
Astrid:Desnoods met mijn eigen stem als er niks voor handen was. Ja, dat klopt.
Kenzo:Je hebt zingen en zingen. Wat jij doet is misschien zo zingen maar dan de next level. Ik vraag me dan wel af hoe ontdek je dan dat dat ook richting opera kan?
Astrid:Ik kon beter iets op je teen laten
Kenzo:vallen en kon er daarnaast een soort kreet die er helemaal op zat en dacht aan iedereen in je omgeving, hier
Astrid:doet u het. Het ding specifiek met een klassiek zingen is ook wel dat dat zich ontwikkelt met de leeftijd. Hè, en er is eigenlijk heel veel gedetecteerd bij mij door leerkrachten uit de muziekschool waar ik dan beland was, omdat ik echt vroeg aan mijn ouders: Alsjeblieft, ik wil muziek maken. Dan detecteert er een leerkracht noodleer van: Ja, ze zingt wel goed. Zou dat haar ook niet naar de stemvorming sturen?
Astrid:En dan begin je eigenlijk met eenvoudige dingen. Dat klinkt helemaal nog niet als Maria Callas of God weet wie. Maar na een tijd gaat je wel die richting uit als die stem die mogelijkheden neemt, als je fysiek qua bouw die mogelijkheden hebt om dat geluid te produceren. Dat is eigenlijk wel een beetje een proces geweest dat, hoe moet ik het zeggen, dat is heel rustig verlopen. Altijd onder begeleiding en nooit vanuit een kind dat zei ik wil opa gaan zingen of zo.
Astrid:Dat was bij mij niet zo het geval. Of ik wil op een podium staan, ook niet. Dat was voor mij iets secundair erbij kwam. Want eigenlijk ben ik niet zo'n grote tafelspringer of zo. Ik ben niet iemand die supergraag in de belangstelling staat.
Astrid:Maar in dienst van de muziek wil ik het wel proberen. Snap je wat ik bedoel? Het komt erbij. Ik kan er goed mee om en ik voel er mij ook goed mee. Ondertussen, ik sta graag op het podium.
Astrid:Maar dat is nooit de incentive geweest in het begin. Nee.
Sam:Zij ging daarnet, die stem is gebouwd, of dat lichaam is gebouwd om dat te kunnen doen. Hoe detect ze dat in een kind? Moet je studeren?
Astrid:Ze gaan geen dingen beginnen afmeten of zo. Hoe breed is die. Nee, maar sommige mensen zijn fysiek meer genetisch meer begaafd om te kunnen klassiek zingen. Bijvoorbeeld als je een gehemelte hebt dat hoger is. Bijvoorbeeld, dat is iets heel stom.
Astrid:Dan gaat dat een heel groot effect hebben op je resonatieruimtees, op hoe luid je gaat kunnen overkomen zonder versterking, bijvoorbeeld. Dat heeft te maken met de holtes in je schedel, met de dikte van je stembanden, met hoe flexibel is je kraakbeen daar? Dat zijn allemaal
Sam:En waar wordt dat geanalyseerd?
Astrid:Dat wordt niet gemeten opnieuw. Je gaat niet naar een zangdokter die dat allemaal afmeet, of zo. Je merkt gewoon in het zingen van, dit gaat heel gemakkelijk. En dan ga je soms op zoek bij leerlingen van, hoe komt dat fysiek? Gewoon puur uit nieuwsgierigheid.
Astrid:Sommige mensen hebben daar gewoon al echt een voorsprong puur op de genetische.
Sam:Denk aan Freddy Murkper, die zei ook ooit in een interview dat hem zijn tanden in durft.
Astrid:Ja, ik snap dat.
Sam:Te laten corrigeren uit schrik dat zijn
Astrid:Ik heb heel vaak dromen over tanden die verdwijnen of afbrokkelen. Ik heb dat nooit gezegd, maar dat is ook uit een angst daarvoor. Dat heeft zo'n impact op uw klank, als jij bepaalde tanden niet meer hebt of zo. Dus ik probeer die ook zo met man en macht te bewaren, Zolang je die kant al snoepen. Dat nu niet, maar zo flossen en interdentaire shit enzo.
Astrid:Dan denk ik van, komaan. Maar dat heeft allemaal
Sam:De klankkast moet blijven.
Astrid:Zeer veel effect op hoe dat je klinkt. Dat klopt.
Kenzo:Nu, ze hebben mij altijd gezegd: iedereen kan uiteindelijk wel leren zingen, maar nu heb ik het gevoel dat dat aan leugen was.
Astrid:Of niet? Hoezo?
Kenzo:Dat ik misschien genetisch nooit zou zijn.
Astrid:Maar niet iedereen moet op die manier kunnen zingen. Zingen is een heel groot spectrum. Ik zou zeggen, bijna iedereen kan zingen. Er zijn altijd uitzonderingen die echt toon doof zijn, maar dat merk je heel snel. 1 van mijn beste vriendinnen is echt toon doof, en ze weten het.
Astrid:Maar zelfs dan, als wij bijvoorbeeld door omstandigheden 4, 5 uur naast elkaar in de auto zitten en wij zingen samen, tegen dat we daar toekomen, zingt die al veel meer op toon dan in het begin. In het begin is dat 1 monotone toon dat ze blijft. Ze zingt alles op 1 toon. Maar omdat ik haar dan zo uitgage en meepak na een paar uur begint die wel wat flexibeler te worden. Er is marge, maar niet iedereen kan zingen op een niveau dat je zegt: daar zit de wereld op te wachten.
Astrid:Allee, zeg ik dat nu. Ik bedoel dat niet gemeen. Ik vind van mezelf ook niet dat de wereld op mij zit te wachten. Ik denk dat dat eigenlijk is aan elk creatief Maar je snapt dat ik bedoel, om een bepaald niveau te halen, dat je het echt gaat delen. Maar zingen als proces om je goed te voelen, dat is wel echt wetenschappelijk onderbouwd.
Astrid:Dat mensen met burn-out, met depressies, zoals die daar eigenlijk heel veel aan hebben omdat dat bepaalde hormonen bloeddrukverlagend werkt. Op die manier geloof ik wel echt in zingen voor iedereen. Absoluut.
Sam:We hebben het even over uw opleiding gehad. Overigens bent u ook professioneel bezig. Zijn er zaken die je meeneemt uit je studies die nog altijd relevant zijn vandaag?
Astrid:Ik denk vooral het technische aspect van zingen. Want ik ben wel geschrokken hoe hard dat werkveld anders is dan een opleiding. Ik weet nog in mijn opleiding in het Lemmens Instituut, ik heb dat eerste master van piano gehaald en van zang aansluitend. En je wordt daar echt opgeleid om een ambacht te kunnen. Dus echt een craft.
Astrid:Je zit er uren per dag mee bezig om iets zo perfect mogelijk te doen. Die begeleiding is ook heel 1 op 1. Eigenlijk is dat een grote druk. Achteraf gezien, ik vond dat eigenlijk te veel druk op zo'n jong iemand. Maar je leert ook wel presteren of kraken onder druk.
Astrid:Dat is maar hoe je het doorloopt. Maar die technische basis is daar wel echt gelegd. Daar ben ik wel dankbaar voor. Dat heb ik echt kunnen meenemen in het werkveld. Maar eens ik kwam, was de realiteit wel: er is geen tijd.
Astrid:Je moet gewoon heel snel kunnen gaan. Je hebt geen tijd om 6, 7, 8 uur per dag aan je instrument te zitten. En ook, ja, er is veel meer mogelijk in het werkveld. De deuren gaan veel meer open naar andere vakken, naar andere genres, naar andere disciplines. Er zijn veel meer samenwerkingen, er is veel meer uitdaging op creatief vlak dan.
Astrid:En niet meer louter uitvoerend. En dat vond ik wel heel interessant om op te merken toen ik begon te werken als zangeres.
Kenzo:Natuurlijk, de moeilijkste vraag ever is dan wel in zoiets waar je je eigenlijk bij wijze van spreken constant in kunt verbeteren. Je kunt waarschijnlijk eeuwig nog lessen volgen bij x of y. Je kunt eeuwig nog meer uren oefenen. Wanneer ben je dan goed genoeg en dan nog eens
Sam:daar bij elkaar.
Astrid:Ja, je moet dat echt loslaten. Dat is echt voor mij persoonlijk een struggle waar ik wel lang mee bezig ben geweest. Omdat je, je kunt ook in een soort van freeze toestand gaan. Dat je echt verlamd omdat je denkt het is niet goed genoeg. Het heeft te maken met perfectionisme, maar ook niet helemaal.
Astrid:Faalangst, heb ik eigenlijk geen last van. Maar het is bij mij gewoon, moet ik op een bepaald moment accepteren. Ik weet nog heel goed dat mijn zangleraar tijdens mijn opleiding zei, op een ochtend, ik kwam de les binnen en ik zei, ja, ik ga mijn best doen maar ik ben niet 100 procent. Ik had in ieder geval een verkoudheid, weet ik veel wel. En zij zei toen: Astrid, later in het vak ga je misschien 1 keer op de 200 keer ga je 100 procent zijn.
Astrid:Eigenlijk heeft zij toen nagels met kop geslagen, want je gaat altijd op een podium een stuk verliezen. Is het door iets dat er fysiek speelt of mentaal of puur door de stress, whatever. Maar ik heb moeten leren accepteren dat als ik op 80 procent voor mij presteer, dat mijn publiek wel echt een fantastische avond heeft gehad, dat zij mij dankbaar zijn, dat zij daar echt iets aan gehad hebben. Terwijl Dan denk ik: ik rijd dan naar huis en ik zit mij op te fokken over 1 noot die er misschien niet volledig uitkwam. Who cares.
Astrid:En dat is echt niet iets waar je rationeel kunt overzetten. Je moet gewoon heel vaak ook durven falen in uw ogen op het podium. Maar dat wil niet zeggen dat dat publiek ziet falen, in tegen die lassine, nog altijd iets dat echt En dat is een beetje de erfenis van mijn opleiding wel, moet ik zeggen. Ik denk dat veel mensen die uit een kunstopleiding komen, daarmee worstelen. Er wordt altijd zo'n perfectie van jou gevraagd en je wilt dat eruit halen.
Astrid:Maar tegelijkertijd staat dat jou in de weg om als muzikant of als artiest te opereren. Dat gaat niet. Je kraakt er vroeg of luid onder en dan stop je ermee.
Sam:Maar als je het omdraait, kun je naar minder dan een perfectie streven? Is dat dan een manier van creatief bezig zijn? Als je denkt van ik leg mijn lat op 80 procent in plaats van 100 en we proberen dat
Astrid:Nee, maar dat bedoel ik niet. Ik zeg niet dat je moet leren streven aan minder, maar wel dat je een flow moet vinden die realistisch is. Waarin je vertrouwt op alles wat je technisch hebt opgebouwd. Waar je soms eens de steek laat vallen, maar waar je vooral doorkunt als dat gebeurt. En niet jezelf daar zo hard over opboeit achteraf, dat de volgende keer je een podium op moet, dat je eigenlijk weer wat durf verloren bent.
Astrid:Of dat je
Sam:verlammen werkt. Ja, dat is
Astrid:het eigenlijk. En daar wordt in die opleiding eigenlijk In mijn tijd werd er weinig aandacht aan besteed, van dat mentale aspect, van hoe moeten we omgaan met het feit dat er altijd van alles van je verwacht wordt qua prestatie en dat je ook met de mens bent.
Sam:Was het dan te hard voor een jong persoon?
Astrid:Ik zeg niet dat het te hard was, maar dat ging ook heel hard af van wie je belandde als hoofddocent. Maar het is ook gewoon geen zachte wereld. Het is ook een harde wereld. Dus ergens ben ik ook wel blij dat ik dat gehad heb. Maar ja, boem, kijk.
Kenzo:En nu zag die overgang er eigenlijk uit als je dan zo Je bent student richting afgestudeerd aan het gaan. Heb je dan al eerste opdracht? Je bent eigenlijk al professioneel bezig of is het echt wel zo'n hard kut? Heb je dat diploma nodig?
Astrid:Heb je een diploma nodig? Goh, nee. Niet als uitvoerend muzikant, denk ik. Het is wel heel handig als je bijvoorbeeld les wilt gaan geven. Als je echt die educatieve tour op wilt, dan heb je dat wel nodig.
Astrid:Maar ik weet nog dat ik in de laatste jaren van mijn zangopleiding een auditie gedaan voor een muziektheatervoorstelling over Donjovni van Mosart. En ik had die rol binnengehaald van Donna Elvira en heb ik echt moeten overleggen met mijn zangleerkracht van: hoe gaan we dat doen? Want die repetities, dat is ook al in het schooljaar. En zij zei toen ook van: ja, dat zou belachelijk zijn dat we hier zitten klaar te stomen op het werkveld en dat u daar tegen gaan zeggen: dat mag u nu niet doen, want het interfereert met uw opleiding. Daar zijn ze wel een beetje Ze hebben daar wel wat vrijheid gegeven, waardoor die overgang voor mij ook niet zo heel abrupt was of zo.
Astrid:Maar ik merkte wel, ik zat toen echt aan het einde van mijn opleiding, ik had 7 of 8 jaar op Lemmens Instituut gezeten. Ik had het wel een beetje gezien. En daar in die productie van Donjovni heb ik echt zo het spelplezier terug ontdekt. Dat was dan Mozart, maar dat was met een hemend orgel en een basgitaar en een viool. En dat was dan echt spelend in een decor waar ook nog voedsel bij betrokken was en in het publiek.
Astrid:En het snapte, dus dat was direct zo: let's go. Dat was ook een theatergezelschap dat dat produceerde. Ze was niet de puriste van de klassieke muziek, dat was direct alle kassen open en vertalen we Mozart naar Nederland. Ja, let's do that, dat maakt niet uit. En daar heb ik wel echt veel van geleerd.
Astrid:Ik heb echt echt ogen opengetrokken. Maar ja, dat heeft mij ook een hele goeie eerste stuw naar dat werkveld gegeven. Ook in mijn manier van kijken naar dingen, dat ik echt wel heel zotte dingen wou doen.
Kenzo:En daar misschien ook een beetje naar kijken als een soort van gezamdkunstwerk, terwijl het misschien meer in een opleiding vaak op die in ene ambacht zit.
Astrid:Dat klopt, ja. Dat klopt. Ik kwam uit de opleiding en ineens werkte ik samen met acteurs, met dansers, met videografen. Nee. Nee.
Astrid:Dat is kei tof. Dat is kei tof, want je ziet mensen in hun niche, in hun specialiteit dingen doen. En je zei altijd, als kunstenaar was, maker ze altijd bezig met die dingen te transfer naar jou, naar jouw praktijk. Altijd. Ook al denk je van, ik heb daar nooit iets mee te maken, je bent altijd aan het kijken naar een andere, maken van wat doet die en hoe doet die dat.
Astrid:Dat is interessant. Dus dat heeft mij heel veel gevoed aan het begin van heel die weg.
Kenzo:Was dat direct betaald?
Sam:Ja, ja. Ja. En ga je daar dan de baan mee op voor meerdere vrouwen?
Astrid:Ik heb daar 3 jaar mee getourkt met die productie en dat was voornamelijk in het buitenland ook. Ja. Je hebt
Sam:een Charles Belgger,
Astrid:een tourbezoek. Ja, eigenlijk van mijn twintigste jaren tot tweeëndertigste heb ik voornamelijk internationaal gewerkt. Dus in het buitenland met producties, ja. Dat is daarna wel veranderd.
Sam:Waarom?
Astrid:Omdat covid is gebeurd in 2020. Ik weet in 2020 hadden wij nog een Aziatische tour staan met een danscompany. Ja, Aziatisch en nog. Ik keek daar keihard naar uit, dat waren 2 straffe dansers. Ik was daar de enige zangeres in, in die productie.
Astrid:We hadden dat al een tijdje gespeeld en we gingen in Azië toeren. En ik dacht eindelijk, ik kan dus naar Japan, weet ik veel wat, covid komt. Eerst hebben ze dat nog een beetje uitgesteld, maar Azië was zo streng op dat moment, qua inreisregels, ook zeker als je werkte en zo, dat het uiteindelijk gestopt is en eigenlijk zo dat internationaal is wat gaan liggen door covid. En het meer lokale carrière is toen eigenlijk begonnen, achteraf gezien, omdat ik toen op tv dingen ben beginnen doen. Ik heb die kans gekregen en hier eigenlijk een breder publiek heb uitgebouwd.
Astrid:En eigenlijk kwam dat op een goed moment in mijn leven, want covid is dan achter de rug gezet dan 35. En dat heb je het echt wel gehad om de zoveelste ibi's in Marne la Voleeten te liggen, aan de achterkant van de Carref. En dat is heel tof, het toeren, maar voor mij is het toch wel Ik heb het wel een beetje gedaan. Ik heb het wel gehad ermee. Als ik dat mag zeggen.
Astrid:Dat is veel minder glamoureus dan mensen voor ogen hebben. Zeker als je geen veel in Frankrijk tourt, er zijn enorm veel theaters, maar dat zijn echt gaten, hè. Die stadjes en die dorpjes. Dat loopt ook leer in het weekend en dan zit je daar van: het is kerstmis en ik zit hier in de enige Starbucks die open is in deze subburb van Parijs. Ja, dat is speciaal.
Kenzo:Klinkt gruwelijk.
Astrid:Heel leuk, omdat je doet wat je graag doet met de mensen die ook fantastisch zijn in een job. Maar je hebt ook die andere momenten natuurlijk.
Kenzo:Absoluut. Nu, onlangs hoorde we op een lezing, Jeroen Olieslagers, zo zeggen van op een gegeven moment heb ik gewoon beslist: ik ga schrijver worden. En dan gaat het daarvoor. En zo. Je weet eigenlijk niet omdat je echt veel werk gaat hebben.
Kenzo:Je weet niet of dat gaat lukken. Maar je kiest gewoon, ik ga schrijver worden. Dat is geen plan B. We hebben dat bij nogal mensen hier gehoord van de afwezigheid van een plan B. Was dat bij jou ook zo?
Astrid:Ja. Ik durf niet volledig ja te antwoorden, omdat ik wel nog Ik had mijn masters's gehaald en ik kon ook lesgeven. En ik heb ook in het begin een tijd die 2 gecombineerd. Dus ik gaf deeltijd les aan allerlei Dat was niet alleen in de academie dan, in TKO, de muziekschool, maar ook aan de hogeschool. Ik heb ook lesgegeven aan kinderen met een mentale beperking.
Astrid:Ik heb van alles gedaan. Maar het werd wel duidelijk: ik kan dit niet blijven combineren, dat podiumwerk is zo aan het escaleren, maar ik kan daar nog niet van leven. Ik kwam al op dat punt van Ik ben blij dat ik halftijds dat onderwijs heb, want ik kan daar op terugvallen financieel. Maar als ik dat nu niet zou doen, wat zou er dan gebeuren? Ik ben op zo'n punt geraakt in 2016 en ik dacht: Ik geef mezelf 3 jaar.
Astrid:Ik stop met dat onderwijs, ook al begon ik daar dingen op te bouwen en deed en doe ik dat heel graag. Ik dacht: geef mij 3 jaar en als het dan niet lukt, fuck it, dan
Kenzo:Komt op ik netjes.
Astrid:Ja, en in het begin is dat ook echt een shock financiële, want die buffer valt weg van het onderwijs en je moet dat echt gaan opbouwen. Maar doordat je zoveel focus en concentratie op enkel dat podium kunt zetten, creëert je ook voor jezelf veel meer mogelijkheden om erop te gaan staan en begint dat ook te bollen. Bij mij is dat effectief zo gebeurd eind 2019. Had ik zoiets van yes, het is vertrokken. En dan uiteraard kwam covid, maar bon, nogmaals, eigenlijk heeft die groei niet echt gestopt voor mij.
Astrid:Nee.
Sam:Dat is lang geleden en niet lang geleden uiteindelijk.
Astrid:Ja, je moet er rekening mee houden. Ik denk dat wij in december 2022 nog een keer volledig gesloten zijn geweest door de overheid. Dat lijkt misschien voor mensen buiten die culturele wereld niet zo lang, maar voor ons was dat echt wel Ik vond dat een heel frustrerende periode. Ja. Die veel te lang geduurd heeft, maar kijk, we zijn erdoor.
Sam:Zeg, en die covid-periode die je hebt moeten behappen,
Astrid:zullen
Sam:we maar zacht zeggen. Tegelijkertijd, wat je doet is heel projectmatig. Hoe leer je daarmee omgaan? Je staat nergens op de payroll, geen vast week te nemen en geen vast inkomen. Dat is nog steeds een beetje zo, gok ik.
Astrid:Ja, ik ben zelfstandige. Ik ben zelfstandige geworden in 1 juli 2020. In volle shit. Eigenlijk echt uit Ja, zo'n emotioneel impuls van fuck days. Weet je zo?
Astrid:Ja, ik weet niet waar dat kwam, maar ik had dat echt gehad met alles, want daarvoor had ik dagcontracten, dat ging dan via een interimkantoor, dat een stuk van mijn bedenkelijke fee inhield. Dan schoot er niks van over en kwam die COVID. Door dat systeem vielen wij overal tussenuit. Dus eigenlijk hadden wij quasi ergens recht op en dacht ik: oké, maar dan druk ik mij ook los uit het systeem. Fuck it, ik ga gewoon mijn btw er maar aanvragen.
Astrid:Ik weet niet of ik dat nu nog zou doen, maar ik had toen echt zoiets van: de wereld kan morgen gewoon ontploffen. Ik ga gewoon doen wat ik wil. Dat merk je covid echt iets naar boven gehaald als zo 'f* it', at zo'.
Sam:Wij gaan onkosten maken op postzegel.
Astrid:Dat durfde ik. Fisc. Fiscale optimalisatie niks. Met een eenmanszaak is dat moeilijk. Maar in elk geval, ik had wel zoiets van 'fuck, ik ga gewoon niet meer twijfelen.
Astrid:Als ik voel dat ik iets moet doen, ga ik dat gewoon doen'. Ik had zo'n beetje onvervaardheid, zo bang van niks, dat ik daarvoor wel had. Want bijvoorbeeld toen in Covid is mij gevraagd geweest om op tv aan de piano te gaan zingen en ik had dat daarvoor nooit gedaan. Veel te veel van wat gaat dat van effect hebben op mijn carrière en wat gaan mensen denken? Kan ik dat wel?
Astrid:Zoveel muziek op zo'n korte tijd, dan gaat dat wel. En toen had ik dus van: wow, het is goed, jongen. We doen het. Ik snapte, ik had echt gewoon geen rem meer op. Als ik een kans kreeg, ik sprong gewoon zonder na te denken.
Astrid:Ik weet niet of dat echt het verstandigste is om te doen, maar ik heb dat toen wel gedaan.
Sam:Zijn ze vragen nu dan om piano te spelen op de tv? Ja. Hoe komen ze bij jou en is er veel concurrentie?
Astrid:Hadden ze
Sam:dat aan eender wie kunnen vragen?
Astrid:Ik denk dat ze dat aan heel veel mensen hadden kunnen vragen want het zijn heel veel getalenteerde mensen. Maar Bij tv werkt het wel vaak zo, het liep op dat moment net wat in de kijker. Maar ik had ooit in 2016 al eens per ongeluk gezongen in het programma van Vive le Veloo, dat is een sportprogramma op VRT 1 van Karel van Nieuwkerk. En ik was toevallig in het kasteel waar zij ook beland waren voor een kamermuziekfestival waar ik moest zingen. En toen had ik met een paar collega's daar gezongen, omdat wij daar waren.
Astrid:Hij had al onthouden, eind 2019 kom ik terug in De Slimste Mens, even zo toevallig, gezien, dat was blijven hangen. En dan gebeurt die covid, dan is er een gat in het centschema ineens bij VRT, omdat de Tour de France last minute wordt uitgesteld, maar moet er toch iets gemaakt worden van tv? En dan belt zo iemand je op. Terwijl, ik had Karel al 4 jaar niet meer gehoord of zo. En toch denkt hij op dat moment dan nu.
Astrid:Dat zijn zo van die dingen die je niet kunt forceren. Ik ga altijd mijn dankbaarheid tonen ook, want voor mij is heel duidelijk dat carrière is en hard werken en veel talent, maar ook echt wel geluk hebben op het juiste moment. En dat dan durven verzilveren ook. En ik denk niet dat eens onder het andere graag: je hebt alles nodig wat ik net heb ongezond. En voilà, je moet dat ook gewoon durven zeggen, vind ik.
Astrid:Ik ben niet zo iemand die op mijn borst gaat kloppen van: dat heb ik nu eens goed gedaan. Ja, voor een groot deel heb ik alles wat ik moest doen in de voorbereiding om dat te kunnen op dat moment heb ik gedaan. Op het moment zelf heb ik het ook gedurfd. Maar iemand heeft ook gezegd: nu mogen jij daar gaan staan. En dat ontbreekt bij veel makers die lucky shot.
Astrid:En dat vind ik zo frustrerend om te zien rondom mij hoeveel talent er is en dat dat niet komt.
Sam:Dat heel ik talent het juiste podium krijgt.
Astrid:Ja, dat is ook gewoon zo. Er is ook gewoon te weinig podium. Ja. Ja, dat vind ik wel ja.
Kenzo:Ik denk dat je er ook gelijk in hebt omdat het alleen maar zo door ongeveer iedereen die hier al heeft gezeten gezegd is geweest, dat je inderdaad alles juist kunt doen, maar dat je ergens toch Dat is altijd heel makkelijk te post rationaliseren. Vandaar was ik toen gelukkig op de juiste plek. En dat is gewoon zo. En ik
Astrid:vind ook dat dat te weinig benoemd wordt onder makers. Dat stuk. Bij mij is dat heel duidelijk geweest, 2019, 2020. Ik voelde mij als shit tijdens 2020, want met die covid eigenlijk al het werk dat klaarstond, is van mij afgenomen, maar ik heb echt iets in de plaats gekregen. Dan dan durven zeggen: daar heb ik geluk gehad.
Astrid:Maar met alleen geluk haalt je het ook niet. Dat moet ook durven opeisen dan, van ik heb het ook wel zelf gedaan. Laat ik
Sam:durven zeggen: geluk maar wel een beetje in combinatie met jezelf in de juiste context te zetten.
Astrid:Ja, maar dat is ook wel zoiets. Ik heb mezelf niet echt in die context gezet. Dat is nog het strafste van al, want toen zei mij 'Contacteer voor The slimste Mens', als we daar dan verwijzen. Ik kreeg die mail voor een cafétest en mijn eerste reactie was: oei, die is verkeerd verzonden. Ja, want ik kreeg die mail en dacht: dat is niet voor mij, dat is voor iemand anders.
Astrid:En ik heb ook echt geantwoord van: is het mailtje voor mij? Ja, ja, ja. Want die hadden me ergens online opgemerkt en zagen dat ik veel aan tour was, veel backstage liet zien, dat ik klassiek zong en dat ik ook nog wel vlot was. En zo is dat gebeurd. Dus het is ook wel een beetje laat je zien.
Astrid:Ik heb dat niet zelf gedaan. Iemand heeft mij dat opgemerkt, maar als ik mij niet laat zien, was dat ook wel niet gebeurd.
Kenzo:Het zal altijd bij iedereen op andere momenten echte combo zijn, maar ik vind het wel uiteraard schoon als mensen kunnen benoemen dat daar ook een externe factor namelijk geluk heeft bij.
Astrid:En wie zegt het dat niet zo is? Die geloof ik meestal niet.
Kenzo:Nee, dat is waar. Want inderdaad er zijn veel getalenteerde mensen.
Astrid:Ja, en dat is zo frustrerend om te zien.
Sam:We vroegen ons ook nog af, is er zoiets dat je graag eerder had geweten over hun leven als uitvoerend kunstenaar?
Astrid:Misschien niemand, dan had ik het misschien niet gedaan.
Sam:En wat gaat dat dan?
Astrid:Ik heb geen kinderen, maar ik hoor dat ook zo vrouwen over bevallen zeggen. Voorhand geweten had ik het niet gedaan, maar ik ben nu toch wel blij dat ik het niet wist op voorhand. Bij mij is dat vooral de enorme heel mijn leven is ingericht op dat zingen. En op gezond blijven en niet verkouden worden. Ik merk dat niet meer zo hard, omdat dat stelselmatig is opgebouwd.
Astrid:Maar ik weet wel, als ik mensen leer kennen, dan kijken die soms raar naar mij. Oeh, je gaat niet uit. Oeh, je drinkt niet. En waarom wil je vanavond niet op restaurant? Omdat je morgen moet zingen en misschien vanavond te luid over de achtergrond.
Astrid:Oké. Je geeft altijd je oordoppen bij. Waarom is dat? Ik zit leeg, ik ga nu al in bed. Of dat ik ook echt zo in sociale situaties nog voor 2020 soms.
Astrid:Als ik had afgesproken met mijn vriendin en die zei: Ik moet wel een beetje ziek, dat ik echt zei: kunnen we dit uitstellen? Toen was dat echt nog not done. Gewoon omdat ik wist: als ik nu ziek word, heb ik een probleem. Dus dat zijn zo van die dingen. Ik weet toch dat ik begonnen was aan het Lemmens met piano te studeren en ik zag die zangeressen rondlopen met een buswater en ze gingen aan de fitness en ik dacht: Dat wil ik nooit van mijn leven doen.
Astrid:Deze wil ik niet worden. Maar dat is wel wat er nodig is. Als je iets wil doen, als je op een podium dat fysiek is, als je een speler bent, een muzikant, zeker een zanger. Dat aspect had ik misschien graag op voorhand geweten, maar dan had ik misschien ook gezegd van: dat ga ik niet doen.
Sam:Maar je bent wel supergezond?
Astrid:Ik probeer dat. Ik probeer zo gezond mogelijk te leven. Dat is gewoon puur omdat het zoveel impact heeft op mijn instrument. Ja. Alles wat niet goed zit, dat maakt je direct en dat maakt het zoveel moeilijker.
Astrid:En je wilt dat niet. Je wilt dat gewoon goed gaat, dat je op je gemak bent en dat je je kunt concentreren op het muticeren.
Sam:Dus ik neem mee, in je genre zijn er geen milde braijzen?
Astrid:Joh, waarschijnlijk wel maar eerder bij de bassen. Je mag roken en drinken, dan gaat de stem nog wat zakken.
Kenzo:Je moet eigenlijk. Vertrouw nooit een bassen.
Astrid:Nee, ik ga niet mijn hand voor iedereen het vuur steken, maar ik weet, er komt wel echt een beetje topsport aspect aan te pas. Zeker wel. En discipline, ja.
Kenzo:Allright, we hebben het al eens even gehad over het instrument en een beetje de weg tot waar je vandaag bent. Misschien moeten we het ook heel even hebben over het inhoudelijke. Je hebt je website lezen we. Ik schreef een song de rol van Media in Mediamateriaal. Dat klinkt een beetje zoals je niet louter bestaanmateriaal brengt, maar ook dingen maakt.
Kenzo:Wilt u ons daar eens even niet meenemen?
Astrid:Ja, dat klopt. Dat was een project rond een tekst van Hayler Muller. Een midadetekst, maar echt zo heel modern gezet. Er kwamen heel veel referentiesingen naar de wereldoorlogen en zo terug. En we hadden puur een tekst.
Astrid:Dat is alles. En dat is een vriendin van mij, Agag Gabras, een heel goede regisseur. Zij wou dat project maken, maar muzikaal hadden we eigenlijk niks. Dat moest wel een opera worden. En eigenlijk, monoloogoper achteraf gezien, want ik was eigenlijk het enige zingende personage.
Astrid:We hadden een danser. Ik was aan Meda en dan hadden we Pieterjan, die eigenlijk op de contrabbas, die daar ook een eigen project had met Inderwoud heette. Een heel goede contrabist, maar dat was het. En eigenlijk, op een bepaald moment, wij moesten de muziek schrijven en dan hebben Pieterjan en ik ons echt zo samen gezet in een lokaal, in een oud postgebouw, dat dat leegstond. En dan is hij gewoon zo wat drones beginnen leggen en wat beginnen spelen.
Astrid:Ik heb ook alles van het begin opgenomen, want ik improviseer graag. Ik wist, Ik moet dat vroeg stadium hebben, want daar zit het interessantste in gewoon. Daarna begin je toch gewoon te herhalen en weet ik veel, of je vergeet wat je gedaan hebt. Dus ik had dat opgenomen en eigenlijk op een uur hadden wij al zoveel muziek. Zoveel, die daarna een beetje bijgeschoven is en gestileerd.
Astrid:Maar puur door hij die mij iets gaf en ik die die een tekst nam en gewoon ging. Dus effectief die muziek, die hebben wij zelf geschreven toen van die opera. Dat gebeurt, ja. En ik denk ook wel dat de reden dat Idi dat mij vroeg, omdat zij wist dat ik daar wel voor wou gaan. Ik ben niet iemand die bij een productie toekomt vraagt te vraagt: Waar is de partituur?
Astrid:Je hebt die wel nodig, maar ik kan ook echt wel als ze zeggen: Doe maar iets, dan doe ik iets. Ik ga dat opvullen. Ik snapte, ik ben wel zo iemand. Maar dat was een heel tof proces omdat ook die rol zelf van MedDAa zelf mogen op de scène vormgeven. Als in: hoe beweegt die?
Astrid:Maar ook: wat zijn de beweegredenen? Was er verhouding met die persoon? Persoon. Dat was eigenlijk een maakproces waar de regisseur ons heel veel zelf in handen gaf. En zo functioneer ik het beste.
Astrid:Ik heb niet zolang daarna in een andere productie gezeten. Ik ga niet in detail gaan omdat dat niet relevant is, maar ik was daar ook de enige zangeres op het podium. Dat begon ook vanuit een heel speelse, improvisatoren benadering. Dat meen ik echt op mijn beste. Maar die vrouw die regisseerde, die wou alles tot in het absurde zo hard vastklikken.
Astrid:Op bepaalde momenten schreef hij zelfs op dat als ik een beweging moest maken in hoeveel graden mijn bovenlichaam mijn hoek mocht maken met mijn voeten. Maar dan klopte voor mij alles dood. Dat vond ik een heel frustrerend maakproces. Op zich heb ik dat dan wel graag gespeeld, maar het spelende zelf was ik helemaal kwijt. Omdat ook als ik dan iets deed dat uit mezelf kwam, was dat meteen opgemerkt en werd dat gecorrigeerd.
Astrid:Dat micronomanagement, daar word ik een beetje zot van. Dat is mijn profiel als muzikant. Je hebt ook mensen die er keigoed zijn hè? Die daarin floreren. Echt van: dit moet zo en die moet zo en dat, dat, en die gaan.
Astrid:En dat is van een niveau ongelofelijk, maar ik ga daar een beetje van dood van binnen. Snap je? Zo dat te veel hoevering over me en elke stap die gezet wordt is gezien, dan verlies ik het een beetje van binnen.
Sam:Als je dan zo een bestaand nummer Vaak zijn het bestaande nummers bij jou. Als je dat op je bord krijgt, waar begint dat dan? Je creatief eigenaarschap? Hangt dat dan ook af van een regisseur die zegt van ja, dit is de versie en we willen het op de nood exact. Of zit er daar dan ook speelruimte in?
Astrid:Ik heb in die periode dat ik heel veel muziektheater deed, dus factureren kreeg, bestaande muziek of muziek die voor mij gecomponeerd was. Ik zat heel vaak in het nieuwe muziek netwerk te vissen. Dat wil zeggen dat dat dingen zijn die voor het eerst worden uitgevoerd. Ik had die niet altijd geschreven, maar wat je dan wel krijgt, is een heel close proces met de componist die nog leeft, die gewoon in de repetitie zit, die die muziek aan het schrijven is as we speak. Dan heb je wel heel vaak invloed.
Astrid:Dan kan je wel als een componist openstaan voor interactie, kan je wel echt ideeën aanbrengen die dan ook wel vaak worden opgepikt.
Kenzo:Het ding is, ik ben hier aan tafel eigenlijk de enige die niet met muziek bezig is. Ik luister daar wel graag naar. Dus ik heb altijd een paar als het over muziek gaat, omdat ik weet dat er naast me gekniek werd omdat Sam dat ook snapt. Maar zoals schrijven. Of hij legt een aantal drones en ik geef iets terug.
Astrid:Als ik iets zeg, dat je niet
Kenzo:Ik snap het niet. Ik wil beter zijn dan ik ben.
Astrid:Ik snap
Kenzo:het echt niet.
Astrid:Drones, dat zijn eigenlijk een opeenstapeling van lage tonen en dat blijft duren. Ik ga dat nu oneerbiedig vergelijken met iets dat je wel gaat kennen. Je ligt in je bed op zondagochtend en de buurman zet de graafmachine aan. En je hoort zoiets en dat stopt niet. Maar het leuke daaraan is dat door de noten dat hij legt, bepaalt hij eigenlijk ook wat je ongeveer gaat doen, want je kunt niet alles doen op elke In principe kun je losgaan, zoveel als je wilt, maar bepaalde noten samen zetten een soort van sfeer en dan ga je daarin bewegen.
Astrid:Dus hij geeft mij een sfeer en dan ga ik melodie improviseren of schrijven op de sfeer dat hij mij geeft.
Kenzo:Dat is een melodie en geen tekst?
Astrid:Ik heb die teksten al, dus ik gebruik die tekst. Ik ga ogenblik ogenblik met die tekst, al in 3 woorden of 1 zin, en ik herhaal die op die drone, als ik hoor van: hier zit de melodie in die ik kan gebruiken. Is dat zo duidelijk?
Kenzo:Dat is duidelijk, hè.
Astrid:Maar je moet dat zeker zeggen als ik
Sam:Een soort van grondhome die ook bepaald wordt.
Astrid:Ja, inderdaad. En dan
Sam:Kunnen we daar een bedje op weven?
Kenzo:Ja, ja, maar voor wie is dat bedje zweven? Ik denk ze gewoon: gooide jij de klank terug? Gooide jij woorden terug? Stadig jij eerst te dansen?
Astrid:Nee, dansen is minder mijn expressieform. Ik ga er redelijk in zijn, maar
Sam:Wat ik wel leuk en juist vind, is als je improviseert met muziek en je zegt dat eerste uur of dat begin, we moeten dat vangen. Dat klinkt herkenbaar. Ik hoop dat mensen luisteren dat misschien ook kunnen bevestigen. Er is iets fris aan een eerste keer improviseren en dat dan terug te proberen vangen, maar dan ben je dat aan het manipuleren. Hermaken en dan is het een beetje doodgelikt bij schilderen dat je er teveel verf overkapt en dat eigenlijk de frisheid van jou.
Astrid:Maar ik vind dat eigenlijk wat je nu zegt, dat is iets dat heel hard raakt voor mij in het algemeen. In het proces als muzikant is het punt bereiken. Ik noem dat de flow. Ik denk ook dat dat bestaat. De flow State.
Astrid:Ja. Alles wat we zeggen, gaat terug daarop. Waar je eigenlijk je best doet, maar niet zo hard dat je verstijft, maar dat je ook niet zo hard ontspant dat je in een hangmat gaat liggen. En dat is ook met het zingen fysiek. Als je te hard probeert, dan gaat alles gespannen klinken en je gaat jezelf pijn doen aan je stembanden.
Astrid:Alles gaat heel klinken. Maar als je te lak zit in je lichaam, haal je ook je noten niet meer, dan is het ook niet goed. Dus je moet fysiek al zo dat juiste punt zoeken van: ik ben ontspannen, maar ik ben ook niet passief of zo. En op een podium hebben we dat ook heel hard. Als je je goed wil voelen op een podium, moet je ook dat punt zoeken.
Astrid:Als je te bewust bent van wat je doet, ga je richting de angst en als je te hard het laat hangen, ja, dan heeft je publiek dat door en daar hebben we daar ook niks meer aan. Je moet echt dat punt bereiken. Ook in het creëren is dat. Je in het begin van een proces vangt, zit je eigenlijk op die flow heel vaak. Omdat je krijgt een nieuwe input, bij mij was dat Pietrian zijn geluid, en dat is nieuw, en uw geest reageert.
Astrid:Punt. En meestal zijn je dan nog niet aan het overdenken. En als je dan kunt vangen Het probleem is als je dan begint herhalen en je wilt reproduceren, dan begint in die ratio die je ook nodig hebt. Verstem maar niet verkeerd met die ratio en dan raak je daar vaak in verstrikt en werkt het precies niet meer. Dat is de rode draad dat ik tot nu toe voel in mijn gesprek.
Astrid:Ook die vrouw die alles wou vastleggen dat ik deed en ineens werkte dat niet meer. Omdat alles zo in steen gebeeld stond. Dat is wel iets dat heel hard in mijn carrière al geleefd heeft en dat ik heb moeten leren omgaan. Wanneer probeer je te hard en moet het lossen? Wanneer moet je echt gaan ontspannen om terug in die vertraging Ik voel heel hard op het podium een vertraging van de tijd.
Astrid:Om die terug te voelen. Ben ik nu helemaal te spiritueel?
Kenzo:Nee, nee,
Astrid:nee, ik vind het Te spiritueel?
Kenzo:Fijn helemaal niet. Ik heb al gehoord een beetje spel toelaten. Ja. Tijd slash traagheid toelaten.
Astrid:Is dat al eens gevallen hier? Ja. Ja, oké, da's goed. Nee,
Sam:dat de gij toch
Kenzo:net zegt.
Astrid:Ik dacht iemand anders misschien.
Kenzo:Ja, zeker zo. Dat er tijd nodig is, maar dat dat natuurlijk soms ook wel conflicteert met de echte wereld.
Astrid:Ja, dat ken ik heel goed.
Kenzo:Minder tijd is of zoiets. Maar
Astrid:ja, je
Kenzo:hebt dus ook bepaalde tips of tricks om? Want inderdaad, je flow state, dat is een bekende term onder creatieve. Op die moment dat je zo even Mello, genoeg zei dat je de wereld rondom je vergeet, maar wel gefocust bent ofzo. Heb je daar trucjes voor? Weet je van, ik moet gewoon opstaan en ik zeg maar wat, niks die dagplannen behalve dat?
Kenzo:Of helpt het om te zeggen tegen 6 uur moet ik naar huis, want x of y?
Astrid:Als ik nu een schrijfdag zou moeten hebben, zou het voor mij helpen dat ik nergens naartoe moet die dag. Maar dat zou ook wel iets van structuur in mijn dag moeten zitten. Ik denk dat ik zou beginnen met heel kort even te gaan lopen dat ik wakker ben. En ik weet ook dat ik die flow of dat productieve dan niet superlang kan aanhouden ook. Je kunt niet 8 uur op een dag schrijven.
Astrid:Dat is onmogelijk. Dus ik weet ook dat ik in korte episodes werk en dan probeer ik wel te zeggen van nu tot binnen een uur ga ik mij daar helemaal in verliezen in dit. En dan zie ik wel, als ik eruit kom, van oké, wat heb ik nu? En dan gebeurt het al vaak dat ik zeg van oké, dat was eigenlijk heel goed voor vandaag. Is dat raar?
Astrid:Maar stel dat ik hetzelfde heb en om 4 uur bijvoorbeeld moet ik naar Mechelen om een podcast op te nemen, dan gaat dat niet gebeuren. Snap je? Dat breekt in mijn hoofd echt mijn dag en dan ben ik daar al en ben ik niet meer hier.
Kenzo:Wanneer is een stuk, nadat je de flow state bent doorgegaan en je hebt alles wat bijgeschaafd, wanneer is het goed genoeg? Is dat ook een gevoel? Is dat een parameter persoon die je dat moet zeggen?
Astrid:Dat vind ik heel moeilijk. Dat vind ik heel moeilijk omdat Je publiek laat u dat heel snel merken. Maar natuurlijk, je wilt idealiter dat je er al zeker van bent dat het publiek goed gaat reageren voordat je het met het publiek confronteert. Dus eigenlijk weet je dat pas als je het echt naar mensen brengt. En dan nog kan dat wisselend zijn, dat sommigen dat tof vinden, anderen niet.
Sam:Maar
Astrid:ik vind dat een heel moeilijk, want vaak zijn ze zolang met een product bezig dat je het ook niet meer vers ziet. Je hebt niet met een verse publiek. Externe mensen, dat kan interessant zijn, maar die hebben ook allemaal zo hun eigen pet peefs of niche dat ik soms ook denk: is dit voor mij Ik ben altijd heel blij met constructieve feedback, maar ik moet ook soms opletten voor mezelf dat ik mij niet te ver laat leiden. In dingen die eigenlijk te ver van mij staan of zo, snap je? Bepaalde input gaat zo ver.
Astrid:Ik vind Wanneer is het goed genoeg? Ik ga eerlijk zijn dat ik elke première zit nog op het podium of sta ik op het podium met een ei mijn broek? Altijd. Maar meestal is dat ijsnel weg. Ik denk dat je dat nooit weet.
Astrid:En ook omdat ik iets maak dat zich in de tijd verzet, dat je moet gaan spelen voor mensen. Het is niet een beeldend kunstwerk, dat jij dan beslist als maker van: nu zijn we er. Het is net genoeg en niet te veel en toch interessant genoeg. Dit is het punt. Maar het voordeel dat ik heb, voordeel met wat ik doe, is dat je ook wel kan evolueren doorheen een speelperiode.
Astrid:Snap je? Een première is niet hetzelfde als een darniere. Daar gaat zoveel tussen gebeurd zijn. Ik heb zo'n direct contact met mijn publiek. Ik hoor wat werkt, ik voel wat werkt.
Astrid:Daar past je ook wel een beetje aan doorheen de 2 jaar dat je een stuk speelt of zo.
Kenzo:Ja, want het zijn ook altijd andere mensen natuurlijk die
Sam:voor je ziet.
Astrid:Ja, je krijgt heel veel feedback. Als je voor zalen staat, dat is enorm hé.
Kenzo:Maar ben je al ooit een podium opgekomen met gevoel, eigenlijk zit deze niet juist en dat hoeft niet eens aan jou te liggen maar gewoon omdat ik zeg maar wat een regisseur accenten heeft gelegd waar je eigenlijk niet in gelooft. Ja, ik
Astrid:heb het al meegemaakt, ja.
Kenzo:Je moet natuurlijk niet in detail treden, maar hoe voelt dat
Astrid:dan? Dan ga dat echt in de Voor mij is dat dan in de professional modus. Dan heb ik echt zoiets van: dit is mijn job. En ik ga die gewoon echt zo goed mogelijk doen als ik kan. En hoe ik me er nu bij voel, dat is nu relevant.
Astrid:Dat kan ik straks thuis wel even verwerken. Maar ik moet gewoon mijn job doen. Dan ga je heel erg in die modus. Ik word betaald om dit te doen, op die manier en ik ga dat doen. Dat is erg, maar dan moet je denken van: ik ben een chirurg of zo.
Astrid:En ik moet iemand opereren. Oké, zo belangrijk is het niet. Ik moet mijn pakjesronde afmaken en alles moet overal afgeleverd zijn. Want dit is mijn jobpunt. En dat is op zich een staat waar je je even in onderdompelen kunt.
Astrid:Daar is niks mis mee, maar dat mag ook niet eindeloos zijn. Dat moet ook stoppen op een bepaald moment. Dat vind ik ook wel, sinds ik geleerd heb doorheen mijn carrière, beter weten wat ik wel en niet wil, maar dat gaat ook al heel veel gehoord hebben.
Sam:Een beetje op voorhand wat meer kunnen inschatten dan?
Astrid:Ja, je kan dat niet altijd op voorhand inschatten, in mijn Maar meer en meer leerde wel de red flax zien op voorhand. Dat is puur de ervaring van zoveel jaren in dat veld te zitten.
Sam:Heb je al je het gezien in producties dat er mensen opstappen? Ze zeggen: dit werkt niet voor jou?
Astrid:Ja, techniekers zelfs. Dan is het al heel erg geweest. Als er techniekers naar buiten lopen omdat ze zich slecht behandeld voelen, dan hebben ze echt verkorven, vind ik. Dat is heel
Sam:Vaak terecht Serijs de end.
Astrid:Ja. Of het productieproces, maar soms mengen die zich ook niet met elkaar. Maar het gebeurt. Ik vind dat een krachtig moment als dat gebeurt. Want ik vind ook dat creatievelingen en techniekers en alles wat daarrond circuleert, ook wel ergens Je moet ook durven zeggen: hier is mijn grens.
Astrid:En dat wordt te weinig gedaan soms, vind ik. Meer en meer de laatste jaren ook, denk ik. Maar toen ik begon heb ik echt heel veel mensen over hun grenzen ingaan of erover laten lopen. Misschien is dat ook de leeftijd, ik weet het niet. Maar ik vind dat een heel krachtig signaal.
Astrid:Je moet dat niet Je moet kunnen in het rood gaan of uit de comfortzone gaan of af en toe dingen proberen dat je denkt: fuck is dit, dat gaan we toch niet doen? Je moet dat gewoon doen. Maar op een bepaald moment, als je echt collectief het gevoel hebt in een proces van: dit is het niet, dan moet je ook durven dat signaal geven. Je bent artiest, je bent maker, maar je bent niet. Ja, ik durf geen vuile woorden te gebruiken.
Astrid:Maar dat zijn echt een bepaalde mens. Jij bent ook nog een persoon. Dat is het. Jij bent ook nog een mens, een persoon en dat mag echt zo zijn. En je moet daar durven over communiceren.
Sam:Opnieuw misschien even richting de personen in het publiek die dat je feedback geven. Je krijgt er heel veel. Je bent ook Je stem maakt dat heel persoonlijk. Dus mensen gaan ook heel veel komen vertellen als je voor hen hebt gezongen. Maar dat publiek, die hebben niet uw opleiding gehad, niet uw context.
Sam:Ze zijn vaak in jouw geval ook meer vertrouwd met klassieke stukken.
Astrid:Dat klopt.
Sam:Wat gebeurt er eigenlijk als je performt voor een publiek dat daar minder meer vertrouwd is? Merk bepaalde dingen op dat in andere, meer klassiek geschoolde kringen anders zijn?
Astrid:Ik denk sowieso dat ik mijn repertoire aanpas ook wel. Alles wat ik zing is vanuit dat klassieke geluid, maar ik probeer voor dat publiek altijd iets te brengen in mijn eigen voorstellingen die ik solo doe, dat zij kennen, dat zij verstaan. Ik weet nog, toen ik in de opleiding kwam aan het conservatorium Ik heb dat verteld. Ik kom uit een omgeving, uit een gezin dat weinig cultuur op zak had, dus ik had dat ook niet. Maar ik vond dat ook moeilijk toen ik op het conservatorium kwam.
Astrid:Ik moest ineens heel die klassieke canon kennen, al die werken, die ik van mijn godsgaande leven nog niet gehoord had. En ik voelde mij soms wel echt een beetje een idioot. Ik heb heel veel dingen moeten leren kennen. Maar wat voor mij altijd hielp was om de drempel te verlagen, was de haak in de muziek, als in het verhaal erachter, het opzet van dat stuk, in welke context is dat geschreven? En ik merk in de voorstellingen dat ik solo doe, dat ik daar heel hard naar terug grijp.
Astrid:Omdat ik weet wat die muziek voor mij aan een rijkdom gegeven heeft. Oké, er waren drempels, er zijn heel veel drempels in klassieke muziek. En ik wil dat ook voor mijn publiek ergens. Ik wil ook dat zij dat kunnen beleven of voelen bij bepaalde muziek, dat ze misschien al heel vaak gehoord hebben zonder ooit echt te weten wat er allemaal achter zit. En dat is wel mijn insteek dan in die shows, is echt vertellen hoe zoiets tot stand is gekomen.
Astrid:Wat een bepaald nummer exact voor mij betekent heeft en waarom. En dan merk je wel dat mensen heel open gaan luisteren naar dingen of anders gaan luisteren naar dingen. Ik krijg heel vaak te horen en dat vind ik eigenlijk wel zot na een voorstelling. Ik ken dat nummer al zo lang. Het is precies de eerste keer dat ik het gehoord heb, maar echt gehoord.
Astrid:Dat vind ik een prachtig compliment, omdat dat vind ik zo belangrijk. Ook uit mijn opleiding als klassieke zangeres zijn zoveel bezig met tekstexpressie. Wat zijt je eigenlijk aan het zingen? Hoe kun je dat zo goed mogelijk overbrengen? En ik denk dat dat echt wel bij mij ook een heel belangrijke pilaar is voor wat ik doe.
Kenzo:Er zit gewoon een heel groot deel storytelling eigenlijk.
Astrid:Ja, eigenlijk wel. Ik heb dit jaar voor kerst geglegchen, als cadeautje bij de schoonfamilie, een boek over storytelling gevraagd. Omdat ik zoiets had van: doe ik dat nu wel een beetje? Maar ik wil wel weten of ik dat goed doe. Ik wil daarover bijleren, omdat dat effectief ook wel is wat ik doe op een podium.
Sam:En zei het boek dat je het goed deed?
Astrid:Ik ben nog aan het lezen. Maar ik vind dat heel intrigerend, hoe je door te vertellen mensen heel dicht bij jou kunt krijgen. En echt een grote bereidheid om echt hun tijd en hun aandacht aan jou te geven en aan die muziek en toch met iets nieuws naar buiten te gaan. Ik vind dat fantastisch. Wat een kracht van die muziek.
Sam:Gekkop verhaal aan, natuurlijk.
Astrid:Ja, ja, ja, inderdaad.
Kenzo:Is dat ook zo Als je zelf echt van scratch maakt, start dat dan eerder vanuit zo'n algemeen groot conceptidee? Of start dat eerder uit zo'n verhaal waar je denkt van: joh, dit zit zo goed, hier moet ik op uitbreiden? Of is dat eerder zo van: Zit je eerder het skelet of eerder de inhoud als je start?
Astrid:Het is goed dat je dat vraagt, ik ben nu mijn nieuwe show aan het schrijven. Mijn vorige was heel persoonlijk, dus dat was echt een persoonlijke bloemlezing. Verhalen uit mijn leven, verhalen achter muziek die belangrijk is voor mij, ook verhalen van mijn publiek. Maar nu, een jaar geleden, had ik zoiets van, ik wil iets nieuws maken en ik ben heel hard into Amerikaanse muziek. Zowel klassiek als Great American songboek twintigste eeuw.
Astrid:En ik wou heel graag iets doen daarmee. Dus ik heb toen besloten, je moet in theater heel veel op voorhand, 2 jaar voor je première moeten gaan beslissen. Ik ga dat doen, we gaan dat verkopen, dit wordt inhoud. Dus ik ben nu een voorstelling aan het schrijven over Amerikaanse muziek en de context waarin het ontstaan is. En ik kan nu zeggen dat ik elke ochtend wakker word en denk: help, door de actualiteit.
Astrid:Dat is ook weer zo'n lawine die op u afkomt over uw onderwerp. Dat is ook wel een uitdaging. En hoe ik dat daar doe? Ik heb heel veel puzzelstukjes. Ik heb eigenlijk heel veel gesprekken gehad met mensen die echt gespecialiseerd zijn in Amerikaanse muziek uit die periode.
Astrid:Dat zijn meestal ook musicologen dan, die daar gestudeerd hebben zelfs. Maar ook heel veel documentaires over allerhande algemene geschiedenis van Amerika. Gesprekken met mensen die daar gewoond hebben met nu in Europa wonen. Wat zij mij kunnen vertellen over die muziek, dat is waanzinnig. Ik ben nu in die voedings fase heel veel.
Astrid:Soms blijven er dingen hangen van: dat is tof. Dat wil ik eigenlijk wel vertellen. Dat is eigenlijk wel heel ironisch, dat dit verhaal erin zit. En dan zijn de stukjes die je al blijven hangen, waar je meteen muziek bij plaatst. Dat is dat.
Astrid:Dat lied, dat is dat. Of die anaria. Maar nu zit ik met allemaal losse puzzelstukjesjes. Ik heb nog geen arts. Ik weet ongeveer waar ik wil belanden op het einde.
Astrid:Ik weet ook, dat is ook een beetje het moeilijke aan dit onderwerp. Bij mij is het altijd feelgood als je buiten gaat. Ik wil dat nu ook. Ook al staat er mooi in een groot land. Want eerlijk, sorry, maar dat land is gewoon 1 groot contradiio in termen.
Astrid:Alles wat die hebben opgebouwd is op de rug van immigranten, laat ons eerlijk zijn. Entertainment, muziek, dat zijn allemaal Hongaren, Polen, Joden, allemaal ingeweken mensen die die groot gemaakt hebben. Als je dat gewoon al vakt vertelt, dan voel je al van: waar zijn we mee bezig? Ik weet wat mijn arts hoort. Ik heb puzzelstukjesjes.
Astrid:Ik ben nu teksten aan het schrijven, rond die stukken ook. Ja, ik zit echt zo in de chaosfase nu. Denk van hoe ga ik hier ooit uit geraken? Maar als ik dan op 1 uur wat tekst geschreven heb, denk ik direct van: deze komt goed. Ja.
Astrid:En de dag daarna denk ik weer van: fuck, help mij. Ja, die fase, zit ik.
Kenzo:Voor iemand die misschien met monotoonheid niks heeft, is Amerika wel een geweldig startvind omdat daar niet zoveel klanken te vinden zijn.
Astrid:Dat is ongelooflijk. Dat is super boeiend. Ik heb een longlist van muziek. Dat is onmogelijk, omdat ik dat op een week niet kan brengen, al die muziek. Dus ik ga er nu uit, hoe moet ik gaan selecteren van Maar ook muzikaal, van ben ik variërend genoeg in wat ik doe?
Astrid:Laat ik genoeg genres en mensen ook, soorten mensen aan het woord hier? Maar ook van: is er genoeg herkenbaarheid voor mijn publiek? Maar leren ze ook nieuwe dingen kennen? Dus ik zit nu echt zo op de wip zo. Met alles in balans, in totale chaos en erop vertrouwend dat dat in orde komt.
Astrid:Ja. Maar Het is een heel boeiende fase.
Sam:Het staat al op de watchlist in Amerika ondertussen.
Astrid:Het interesseert me eigenlijk geen hol.
Kenzo:Mocht je nog binnen?
Astrid:Het zou kunnen, hoor. Ik hou van dat land, maar ik hou niet van wat er nu gebeurt. Ik ben daar vroeger ook heel veel op reis geweest. De laatste keer was dat 2023 of 23, ben ik nog eens naar New York geweest. Maar ik had toen ook al besloten: ik kom even niet meer terug, want Het is te erg.
Astrid:Toen al. Zat ik daar op mijn watlist. Ik denk nu nog niet, maar ik weet ook niet hoe ernstig ze dat allemaal nemen. Misschien denken ze ook dat ik iets heel patriotistisch pro-Amerika ga maken. Dan wordt dat ook wel gewoon goed.
Sam:Dat is zo'n vraag op termijn om het daar ook te brengen. Hoe juw Erica zelf? Of is het eigenlijk niet voor een Amerikaans publiek?
Astrid:Het is niet voor een Amerikaans publiek, omdat je heel veel gaat uitleggen naar mensen van: What is the Great Depression? Hoe zit dat met die immigranten dan? Hoe staan native American muzikaal daarin? What is blues? Van waar komt dat?
Astrid:Dat komt vanuit de slavernij ook allemaal. Die plainsongs en zo. Het is allemaal zeer typisch Amerikaans, maar bij hen is dat echt common knowotje. Muziek is daar ook echt Ik ben ervan geschrokken. Dat wordt daar echt ingezet als brainwashing bijna ook.
Astrid:Heel patriotische muziek elke ochtend die kinderen moeten zweren, dat ze trouw zijn aan de vlag, dat volkslied, echt bij elke kleine scheet dat er publiek gebeurt wordt, dat volk zit erbij gesleurd. Dus ja, het is wel een complex onderwerp, maar ik vind het heel tof om ermee bezig te zijn.
Kenzo:Ja, het is ook letterlijk gebeurd in de geschiedenis. Ik weet niet of je toevallig de documentaire hebt gezien. Soundtrack toe aan good Deda.
Astrid:Nee, maar ik ga die nu wel echt bekijken.
Kenzo:Ja, moet je zeker doen waar je dan ziet dat Amerika eigenlijk al hun jazz-legende heel de wereld rondstuurt. Maar dan zo in hun zochten een hoop CIA personen die dat dan achterliggend een of andere regime aan het destabiliseren zijn. Dus ja, Amerika heeft altijd ook wel cultuur ingezet als wapen, maar dat is ook iets interessant om net daarin te doen.
Astrid:Het is heel tof. En tegelijkertijd is muziek altijd verenigd. En zij weten dat goed genoeg. Overheden die smalen doen over cultuur, die weten eigenlijk goed genoeg hoe krachtig cultuur in zijn aller aller facetten is. Daarom willen ze controleren.
Astrid:Ja, dus neem dan nooit persoonlijk, zou ik zeggen, aan mensen die dat soms voelen, want dat is juist het teken dat je zo krachtig bent in je praktijk en wat je doet dat je eigenlijk mensen kunt bijeen brengen.
Sam:Naast uw performance ben je ook zichtbaar op televisie en in bredere media formats. We kunnen ons voorstellen dat je dan een ander soort bekendheid hebt dan wanneer je af en toe eens in de playlist passeert of op de radio. Hoe is het om herkenbaar te zijn op straat? Spreken mensen nu al aan rond die periodes dat je wat meer op dit
Astrid:moment hebt? Ja, ja, dat gebeurt. Maar dat vind ik ook een interessante discussie, maar bij mij is dat gebeurd in 2020, eind 2020, waardoor er eigenlijk geen publiek leven was op momenten dat gebeurde en ik eigenlijk dat online wel zag gebeuren. Maar online is anders dan realiteit. Online was toen ook al heel hard en heel luid.
Astrid:En ik dacht echt op een bepaald moment van: oei, oei, maar ik moet hier weg. Ik moet weg van dat scherm, want mensen zijn zo hard, zo gemeen, zo persoonlijk. Dat ging tot in mijn mailbox. Dat was heel heftig. Maar achteraf heb ik gezien toen restricties gelost werden en ik echt wel weer fysiek contact had met mensen, dat mensen in realiteit heel vriendelijk, heel respectvol en met veel meer zijn dan dat online gegeven.
Astrid:Als dat gelijktijdig gebeurt, dan kun je dat wel ergens plaatsen. Dat is heel heftig in het begin, maar je hebt wel die tegenbalans. Maar ik kon zelfs niet voor mijn publiek gaan zingen. Zelfs mijn publiek was er niet om een keer te zeggen: dat was tof, we zijn blij dat je er bent, niet dat die op mijn schouder moeten komen kloppen, maar dat was er totaal niet. De mensen die mij graag bezig zagen op tv, die waren gewoon blij en die namen niet altijd soms wel het initiatief om mij dat te laten weten, want je doet dat gewoon niet.
Astrid:Als je het leuk vindt, dat passeert en zo gaat dat. Maar mensen die echt getriggerd waren door mij, die hadden wel heel veel motivatie om mij te bereiken. Dus ik ben begonnen in een heel scheve realiteit waarin ik heel veel moest incasseren, maar dat is gelukkig snel omgegaan. En daardoor ook dat ik, dat is te hard apprecieer, op het moment dat ik toch van mijn publiek mocht zingen. En die vijandigheid er niet is in je zaal, want die mensen komen voor je, hè, die geloven in wat je doet, die genieten daarvan.
Astrid:Die vijandigheid viel zo helemaal weg en daarom ook dat ik dat zo fijn vind als mensen iets zeggen tegen mij over wat ik doe, omdat dat mij echt hoop geeft. Dat is niet omdat ik mijn ego gevoed heb. Men geeft mij hoop in de mensheid als geheel. Wij zijn eigenlijk helemaal niet Wij zijn niet zo fucked up als dat internet soms laat blijken. Dat zijn een paar boomers, dat zijn een paar mensen die echt te veel tijd om handen hebben.
Astrid:Maar het overgrote deel van het publiek dat je bedient, is wel echt heel fijn. En staat daar ook echt voor open.
Sam:Was het dan een lange periode dat je enkel die online negativiteit had?
Astrid:Wauw. Wat pak ik toch zeker een jaar of
Sam:Ik kan me voorstellen dat je na een jaar denkt van.
Astrid:Het is niet uitsluitend negativiteit. Ik kreeg ook echt heel veel toffe berichten, maar de balans was er niet.
Sam:En het zijn niet blijven hangen.
Astrid:Dat is ook zeker in het begin Dat was voor mij ook een leerproces. Ik hoorde ook heel vaak van collega-makers. Ze krijgen heel veel lof voor wat ze doen. En als ze dan 1 halve opmerking zegt: dat is wat blijft hangen, maar dat is menselijk. Hè.
Astrid:Bij mij was het bij mij op een bepaald moment Dat je hebt wel met tv. Dat is zot. Wat dat dan doet met jou, als je even op tv zit aan aandacht, dan krijg je de massa over je heen. Dan krijg je niet 1 kutopmerking, maar je krijgt er zoveel en het wordt zo absurd qua inhoud. Het gaat zo op de man en het is zo weg van de realiteit dat je beslist, heel Astrid, van: hier heb ik mee om.
Astrid:Ik moet nog allemaal aantrekken, want wat jij nu allemaal zegt, ik kan dat niet processen, dus ik ga daar gewoon mee lachen. Eigenlijk bereikte dat punt, dat ook mijn vriendinnen zeiden: Wat is dat allemaal dat die mensen zeggen? Want jij bent niet zo. En dan moet je gewoon kunnen zeggen van: Ik ga terug iets productief doen, focussen op de rest en hier wil ik echt mijn energie niet insteken.
Sam:Maar ik kan dat wel, als je met je smoel op de tv komt, dat de sluisdeur open gaat.
Astrid:Ja, ik heb altijd zo de wet van de cijfers genoemd, hè. Ja. Hoe meer mensen je kennen, voilà, hoe meer mensen die ook gemotiveerd zijn om te zeggen van: Ga wij gij rotwijf. Ik ga een sokken in uw strot rammen. Zo van die shit.
Astrid:Klaar voor
Sam:een stripiekriek.
Astrid:Ja, dat is jammer. Ik denk ook van: geen zin een volwassen man, Switch the channel. Ik bedoel, is het zo moeilijk.
Kenzo:Je leert zo vaak een man.
Astrid:Ja, sorry. Ik moet u daar echt te reuze van, maar zo is dat. Dat zit altijd wel mannen.
Sam:De vraag wat er natuurlijk ook achter zit is, heb je een beetje een voor en een na in je artistieke praktijk of in je performance,
Kenzo:in je
Sam:bereik, in de deuren die dan opengaan om ook creatief iets mooi te doen.
Astrid:100 keer, ja.
Kenzo:Hoe ziet vandaag voor u zo een ideale werksituatie er eruit? Is dat meer eigen producties doen? Is dat toch meer terug naar het buitenland gaan toeren? Wil je terug gaan lesgeven?
Astrid:Op dit moment, het buitenland hoeft voor mij niet meer. Ik denk ook dat de producties die ik maak zo lokaal zijn, dat dat niet echt een ding is, maar ik zou geen nee zeggen. Als er nu echt zo'n toffe productie zou zijn die dan nog geveratoren. Ik zou dat wel nog kort willen doen, maar ik zou niet meer zoals vroeger constant van hot naar her gaan dat ik amper thuis ben. Ik wil zeker nog veel eigen dingen maken voor het publiek dat ik nu zo heb opgebouwd, zoals ik nu met mijn nieuwe voorstelling bezig ben.
Astrid:100 procent lesgeven, wie weet, dat zie ik ook nog wel terug gebeuren, want dat heb ik altijd heel graag gedaan. Het ding is ook, zingen kun je wel een tijd doen, maar op een bepaald moment stopt dat ook fysiek, dat dat niet meer zo makkelijk gaat. En ik wil ook naar Dat ga ik zelf een beetje moeten voelen. Ik wil wel af voorkomen dat je zo wat La Esterella gewijs love the woman, daar niet van. Maar op een bepaald moment is het beste er ook vanaf vocal en dan kun je geen shows meer die avondvullend zijn.
Astrid:Je kan dat niet meer alleen dragen, dat ga gewoon niet meer. Je kan dan nog kleine dingen doen of zo. Maar ik
Sam:herinner me wel, maar dat zijn dan misschien de bassen die dat wel
Astrid:ja, maar mannen kunnen langer door, want die hebben geen menopauze. Ja. Die kunnen veel langer doorgingen. Dat is toch wel zo. Ja, absoluut.
Astrid:Ik ben geen dokter, dus correct me of I'mrong. Als iemand luistert met medische achtergrond, maar is toch geen taal? Dus slijmvliezen worden droger, maar ook je stem heeft daar heel veel invloed van. Alles wat daar alles soepel houdt, gaat ook achteruit en wordt minder asiel, waardoor je dat ook bepaalde Dat is niet voor iedereen zo, maar in het algemeen heeft dat wel echt een grote impact vocaal. En ook gewoon dat fysiek best zwaar zingen, dat is een aspect dat veel mensen misschien niet zien.
Astrid:Maar ik moet daar soms ook wel, als ik een hele drukke periode heb gehad, dat ik bijna elke dag een show heb, dan moet ik die er echt van recupereren. Nu gaat het, want ik ben nog relatief jong. Ik vind het niet als ik 60 ben, of ik dan nog zie zitten. Op een bepaald moment is het ook wel goed geweest.
Sam:Je hebt ook soms na een tour mentaal even een down dat je terug moet landen.
Astrid:Ja, ik denk dat dat normaal is. Zeker als je in ploeg gereisd hebt. Je bouwt een superzotte band op. Je kunt dat bijna met niks vergelijken. Je bent een job aan het doen, maar je doet allemaal hetzelfde graag.
Astrid:Je leert van elkaar. Dus precies of je zit op een kamp dat eeuwig blijft duren. Die vriendschappen zijn ook echt heel echt en diep. Maar tegelijkertijd, als je dan terug thuiskomt, dat gaat ook weer weg. Je landt altijd zo eventjes in de realiteit ook.
Astrid:Zo'n tour, alles wordt voor je geregeld waar je slaapt tot je te eten krijgt, je bent eigenlijk niet van de wereld. Je zit niet te denken: ik moet mijn vuilzakken vanavond buiten. Toch moet de kinderen gaan halen, want dat is allemaal weg. Al die factoren zijn uit je leven geknipt. Je moet gewoon je job doen, presteren.
Astrid:En als je dan thuiskomt, is dat wel even terug aanpassen. Een kleine jet lekt toch altijd mentaal.
Kenzo:Dan een ritueeltje, iets dat je dan doet? Kan je keihard vuilzakken bij iedereen buiten zetten? I wish nee.
Astrid:Je moet gelijk
Kenzo:doen. Heeft u naar het containerpark gegaan?
Astrid:Nee, Safva, Nee, maar ik ben wel heel graag thuis nu. En dat is voor mij ook Ik heb nu Dat heb ik nu wel opgebouwd de laatste jaren. Mijn plek heb ik nu voor het eerst. Mijn plek waar ik kan creëren. Mijn piano staat daar.
Astrid:Het is er rustig. Ik kan naar buiten gaan en even diep inademen. Ik zie bomen, ik hoor vogels.
Sam:En tuinhuizen van zonder tijd?
Astrid:Ja, ik heb een tuinhuis, ja. Dus ik heb echt zo Een atelierruimte. Ja, de rust. Maar mijn piano staat gewoon pal in het midden van mijn huis, hoor, in de living. Dat is voor mij het begin en eindpunt van alles.
Astrid:Dus ik zet dat zeker niet apart ofzo. Dat is gewoon dagelijks leven voor mij. Dat nodigt mij ook altijd uit om er naartoe te gaan. En dat is voor mij een beetje waar ik nu beland ben. De ideale situatie dat ik zo Ik ben graag thuis.
Astrid:Als ik ga zingen, is het ook omdat ik het wil doen. Het is geen vlucht van we gaan er iemand naar Frankrijk toeren, want dat spelen soms ook een beetje van Want ik woonde niet zo goed op een beetje slecht appartement enzo. Ik was dat ook niet zo 100 procent graag. Maar nu heb ik zo'n goede uitvals, waar ik rust heb, tijd heb om te spelen. Maar ook door de carrière die gegroeid is, kan ik me ook permitteren van soms dagen niet te zingen of een periode minder werk aan te nemen, dat ik meer kan maken.
Astrid:En dan gaat dat terug de wereld in en zo. Uit vliegen en terug landen zo, dat vind ik een heel fijn gevoel.
Sam:Dat betekent voor u vandaag, uitvliegen en landen?
Astrid:Ja, ik heb dat nooit zo gezegd, maar ja. Ook vooral echt dat kunnen landen en je goed voelen en je opladen en je laten voeden met dingen en er iets van maken en dat dan terug de wereld in sturen. De wereld in, dat brengen voor mensen en dan met al die bagage die je krijgt van die mensen terug naar huis en terug landen. Nu klink ik Inge. Ik besef het terwijl ik het zeg, maar dat is het echt voor mij.
Sam:Ja. Ben ik ondertussen ook in de mogelijkheid om dan zo zelf uw team, uw productieteam wat te beginnen samenstellen met mensen die je het leren kennen doorheen de jaren? Dat ge ook dat wat kunt
Astrid:Dat heeft heel lang geduurd voor mij omdat ik moeilijk mensen vertrouw. Ik heb ook wel Ja, gij lachte.
Kenzo:Ik kwam er niet, die vertrouwen.
Astrid:Toen dacht ik, heb ik bij
Kenzo:die paar mensen dat gestopt waren.
Astrid:Nee, maar ik heb ook wel zo ervaring gehad, niet persoonlijk, maar gezien mensen in bepaalde jobs die dat dan eigenlijk echt niet goed deden en ik ben redelijk perfectionistisch. Of in producties gestapt, zodat er ook echt juridische problemen zijn gekomen achteraf, maar echt het slechte wil van de andere partijen enzo. Dus ik ben van nature al zo, zeker als het voor mijn ding gaat, ik laat moeilijk mensen toe, maar als ik mensen toelaat, is het wel echt met de volledige overgave en de volledige dankbaarheid. Dus er zijn wel mensen rondom mij die zich gevormd hebben, maar dat is wel nog een proces dat ongoing is. Want ik heb wel heel vaak gemerkt dat ik tegen de muur stoten van: ik doe alles alleen.
Astrid:Of ik doe te veel alleen. Of dit zou ik eigenlijk niet moeten doen. En ik ben nu 38, ik word 39 vorige maand en het is nog altijd iets dat groeiende is. Iemand toelaten om mijn boel te verkopen, om te helpen bij dat campagnebeeld. Iemand snapte zo, die dingen, dat is bij mij altijd heel traag geweest.
Astrid:En als ik dat sneller durven loslaten, had het nog vlotter gegaan voor mij, maar dan was het misschien met mijn loop beginnen nemen. Dan snap je, ik wil altijd op elk moment mij goed voelen welke ik doe. En als ik echt zo had gezegd van: daar een manager, jij ziet er niet 100 procent los uit, pak maar over. Het liegt totaal niet in mijn karakter, maar had ik dat gedaan Ik zou mij daar echt Nee, dat zou gewoon niet werken voor mij.
Sam:Zit er bij dat maken van de producties? Zelf dingen maken? Is die drive dan het vertellen van verhalen? Is dat onderzoek? Is dat iets laten binnenschieten?
Sam:Is het dan toch die muziek of die klassieke achtergrond bij mensen brengen die dat er wat minder vertrouwd mee zijn? Is een soort van activisme?
Astrid:Dus alles tegelijk. Maar ik ben ook gewoon iemand die graag nieuwsgierig is, die graag gaat zoeken naar achtergrond. Ik ga nooit iets zingen zomaar. Nooit. En dat is ook wat ik zo leuk vind en wat ik nu doe in mijn leven, is dat het heel multidisciplinair is, ergens.
Astrid:En dat zorgt ook dat ik daarin uitgedaagd blijf en blijf zoeken. Je kunt altijd in een andere onderwerp duiken, of in een andere invalshoek. En dat vind ik zo tof. Dat maakt het ook heel, soms voel ik mij onzeker ook over wat ik doe. Omdat ik denk van moet ik dit nu gaan doen.
Astrid:Maar dat is echt wat mij erbij houdt. En wat het voor mij ook Ik zou dat mentaal tot het einde van mijn dagen kunnen doen. Dat aspect echt waar. En dan weten van oké, maar je zit op het juiste spoor.
Sam:Ik vroeg me af en Rian, het is nog zo superfants die dan naar alles komen wat je doet.
Astrid:Ja, maar die zijn minder eng dan je soms denkt. Die zijn eigenlijk hele lieve mensen.
Sam:Die dat gewoon kiezen, Astrid. Dat is het voor ons.
Astrid:Ja, dat zijn zeker bepaalde mensen die ik heel veel terug zie. Dat ik soms ook denk, maar dit heb je nu toch wel een paar keer gezien? Wat heb je hier nog aan? Maar toch? En die horen ook van, dat heb je anders gedaan nu, of die zijn daar echt mee bezig.
Astrid:En dat zijn eigenlijk hele lieve mensen. Dus niet zo superfijn in een scary. Dat zijn mensen, ik doe dat niet, want ik ben er zeker van, moest ik nu morgen iets voor hebben en ik zou er alleen voor en ik bel zo iemand op dat die uit Limburg af komen rennen. Ik zou dat niet doen, want ik ken dat niet op mijn hart, maar ik weet dat die daar zo inzitten vanuit een soort van steun naar mij toe willen dat ik het goed heb of goed doe. Want dat is eigenlijk toch wel zot.
Sam:Die daarvan ergens beslist, die is van ons.
Astrid:Ja, ik weet ook niet goed aan wat ik te danken heb, zodat sommige mensen zo blijven mij volgen. Ik kan dat ook vaak niet genoeg teruggeven. Ik vind het wel grappig dat je dat aanraakt, want ik voel daar soms een falen van mijn kant omdat ik ook maar zoveel tijd heb en ik wil dan ook wel eens met die mensen iets gaan drinken, maar ik geraak daar vaak niet in. Ik schaam me daar soms voor omdat die zo mee zijn met mij en mij zoveel goeds toewensen. En ik wil dat terugtonen op meer dan enkel met die muziek, maar dat ga ik gewoon ook niet altijd.
Astrid:Snap je? Maar ik Allez, ja, ik vind dat heel bijzonder. Ja, die betekenen heel veel voor mij. Ook al horen die mij niet zo heel vaak. Ondanks wat ze Van echt bepaalde superfans, ik vind dat zo een beetje denigrerend, maar dat is het niet.
Astrid:Hun hondje was gestorven. Ik heb die al bloemen gestuurd. Ik vond dat, want ik voelde me mee, en ik wist hoe belangrijk dat was voor hen. En dan, je maakt het daarmee niet goed, dat je er niet in real life altijd bent voor die mensen. En dat moet dan zich ook niet, maar die grens wordt soms wel Is dat nu nog een fan of is dat echt een vriend?
Astrid:Ken je? Dat zijn wel dingen die voor mij vloe zijn en vloe mogen zijn, zolang ze mijn grens respecteren. En dat is ook zo. Want dat is ook al gebeurd. Ik wil daar nu niet helemaal boven halen, maar ik heb ook wel 1 keer gehad een man dat het echt een beetje eng werd en dan heb ik wel een duidelijke boodschap moeten geven van: dit moet nu wel stoppen, want daarvoor sta ik niet op het podium.
Astrid:Voor wat u nu aan het doen bent, dat doen we niet. En ik zeg dat dan ook met de grootste liefde. Ik wil mensen niet voor schut zetten of weet ik veel wat. Maar dat is toch belangrijk dat je dat voor jezelf beslist van dit accepteer ik, maar dat niet meer. En dat je dat ook kunt communiceren.
Sam:Ja, ik denk als je op een podium gaat staan, je wordt een beetje deel van de mensen die naar je komen kijken. En als je er hebt die zeer frequent worden, die ook onderdeel van je leven. Dat is zo.
Astrid:Ja, volgende keer
Kenzo:dat je mij gewoon het gevoel doet u te kennen omdat ze ook gewoon veel hebben gezien. Ze kennen
Astrid:mij ook wel, echter voor een heel groot stuk. Dat is het. Tijdens VivNLLO kreeg ik een berichtje van een vrouw, die ik niet kende, Ilse. En die had op dat moment haar eerste kleinkind gekregen, maar daar was echt een heel kwaadaardige tumor bij vastgesteld. Zij kon niet met dat kind.
Astrid:Dat was heel lang onduidelijk, wat gaat er gebeuren? Zij heeft aan mij gevraagd: Wil je alsjeblieft eens voor mijn kleinkind zingen vanavond? Op tv. Ik zeg: Ik wil dat doen, maar ik mag dat niet zeggen dat het daarvoor is, maar weet, ik doe dat voor jou. Ik had dan een nummer voor haar gezongen.
Astrid:Dat nummer achter volgt ontstond dat grappig, want zij: Ik heb dan een keer voor de 1000 kilometer voor ik kom op die kanker meter geweest. En dan stonden zij zonder dat ik dat wist aan die finish met bloemen, met dat kindje erbij. Dat kind is nu helemaal oké, hè. Dus dat is een mooi verhaal, hè. Dan komen die naar een voorstelling van mij en dan komen die uit het publiek op het podium om te vertellen daarover.
Astrid:En dan verrast die mij met dat kind erbij, die komen aan mijn voorstellingen, ik krijg foto's van hun gezien, van dat kind. Dus er is een impact en die is wederzijds, ik vind dat ook fantastisch om te zien en dat is ook wat mij gaande houdt. Dus eigenlijk, als je nu kijkt, als we even moeten teruggaan naar dat straks, hoe dat begonnen is online. We zitten nu in volledig andere extreem. Mensen die muziek en bepaalde muziek die ik voor hen gebracht heb verbinden aan bepaalde dingen in hun leven en dat ook generus teruggeven aan mij, waarvoor ik weer nieuwe input heb om iets te gaan maken dat daarop verder borduur.
Astrid:En dat is eigenlijk een zeer grote wisselwerking tussen mijn publiek en mij, dat ik heel hard van hou.
Sam:Ja, want daar heb ik ook een van uw laatste voorstellingen over gebouwd. Ja, ik
Astrid:krijg op een bepaald moment na voorstellingen zoveel verhalen van mensen over mij heen, maar over alles. Miskraam, euthanasie, grappige café-toestanden, alles, alles, alles. En ik dacht, maar jullie geven mij zoveel goud, ik moet daar iets mee doen. En dan heb ik effectief spreker beginnen spelen waar ik elke voorstelling 3 andere mensen uit publiek op laat komen en hun dat verhaal ook laat doen en dat dan ook echt voor hen zien, maar echt op de afstand dat wij nu zitten. Dus gewoon super dicht en dat is fantastisch, omdat je heel veel onderwerpen waar ook soms wat controverse aan hangt of dat mensen toch wel al een mening over gevormd hebben.
Astrid:Ineens heel menselijk voor je ziet. Je ziet een persoon, dat is niet gewoon een clickbaititel of weet ik veel wat, vertellen waarom hij daarvoor gekozen heeft of kiest en wat er allemaal achter is. En mensen worden ineens heel open voor dat onderwerp en leren heel veel bij. Gewoon omdat iemand dat zo authentiek komt vertellen en dan mooi gekoppeld is aan muziek. Mijn publiek is voor mij een heel belangrijke voedingsbodem ook.
Kenzo:Moest je aan de jongere Astrid Stokkman of het equivalent, de persoon die vandaag wil starten in uw branche iets moeten vertellen, wat zou dat dan zijn?
Astrid:Als je zegt: jong, zie ik echt heel jong. Dan denk ik altijd: Kinder, jij bent goed bezig. Jij luistert naar uzelf. Je bent echt nog in contact met dat speelse. Je weet wat je graag doet en je laat je niet afleiden door wat er rondom je gezegd of gevraagd wordt.
Astrid:Dat is ook op mijn achttiende geweest, die keuze om muziek te doen. Ik ging eerst ingenieur studeren, ik was de oudste van 3, mijn 2 jongerenborsten allemaal ingenieur geworden. En ik heb echt zo'n last minute gezegd: Papa, mama, zal je het heel erg vinden als ik toch muziek ga studeren. Want volgens mij ligt daar mijn grote geluk. Ze hebben mij dat in ondersteund.
Astrid:Eigenlijk wil ik gewoon zeggen: Je weet waar ik lepel lang moet. Je weet het. Je weet het, laat je niet afleiden, je bent goed bezig. Nu zeggen ze, een positieve boodschap. Ik denk ook dat je weet het echt wel, als je heel jong bent, weet het gewoon, maar alles van de wereld rondom ons is zo luid en overheersend.
Astrid:Je bent snel mee hebben. Je moet die boxjes afvinken en dat gedaan hebben. Je moet huisboompje thuis. Je moet alles, alles, alles. Ik denk dat ik echt een reflex mee had van: maar nee, ik weet wat ik wil en dat is dat.
Astrid:Dat heeft mij echt heel veel geholpen om ook, als het moeilijk ging of zo, toch te weten waarom ik ervoor gekozen had.
Kenzo:Over wille gesproken, dat is echt een uitsmijtervraag. Maar zou het ooit iets willen doen met Euro of Teleer Swift?
Sam:Ook een Amerikaanse taal.
Astrid:Een Amerikaanse. Het heeft al Het heeft al Het is al Ja, maar het kan. Het is echt al door mijn hoofd gegaan. Zou ik ze er nu eindelijk eens bij betrekken? Ik vind dat moeilijk, omdat ik vind dat zo Ik vind dat moeilijk.
Astrid:Ik luister er enorm graag naar, maar ik weet niet of ik dat zelf kan overbrengen. Omdat dat zo hyper individueel is ook en ik wil juist opentrekken. Maar het is echt nooit nooit. Het staat op mijn alon list. Maar ik heb echt zo'n beetje toch je schroom daarnaartoe.
Astrid:Maar moesten daar genoeg mensen denken van: dat wil ik wel eens horen, dan zou ik dat willen doen. Maar zo eerder als het een bonte avond zo.
Kenzo:Want met welk nummer zou je gaan starten?
Astrid:Hoef. Wat staat
Kenzo:er op de longlist nu als eerste?
Astrid:Dat wordt een podcast waar we nog 3 uur over bezig zijn. Hier gaan we echt nog 3 uur over door. Als je dit meent, dan zit je nog niet klaar met mij. Dat moet ik niet waar zeggen.
Kenzo:Maar nadat zich zeg 'Gunt you your head'
Astrid:1 nummer. Dat kan je niet vragen. Oké. Dat kan je dat doen. Hangt af van de dag.
Astrid:Ik kan me echt niet op antwoorden. Ik ga dat niet doen.
Kenzo:Oké, dat mag. Dan zou ik keihard merci willen zeggen. Ja, het was heel tof. Alle inzichtrijke antwoorden.
Astrid:Ik heb ook nieuwe inzichten gekregen door dit
Kenzo:gesprek. Graag gedaan.
Astrid:Ja, dank je wel.
